پاییز

باز در غروب دل انگيز پاييز ، دلم هواي عاشقي كرده . رنگ هاي زرد و قهوه اي درختان . باد خنك پاييز روي گونه دخترك سر به هوا . پيچيچاندن دست براي سرما ، همه يادم از آغازي است در آن روزها ، پشت اين سال و دو سال و چند سال . اسباب كشي و كوچه و بازي كودكانه . من و تو مشق و درس شد بهانه . ياد من و ياد تو و آن دفتر يادگاري . نديدمش ، گم شد توي يادمان . يادمان هميشه جلوي ديدگانمان . يادت هست مرا به ترنم لطيف باران دعوت كردي ؟ يادت هست تا اوج قله هاي بودن پرواز دادي ؟

يادت هست آمار را با شمردن قدم هايمان ياد گرفتيم تا احتمالات را فردايش براي معلم خوش اخلاق رياضي پس دهم ؟

یادت هست آهنگ شاهرخ را با هم می خواندیم :

 پاییز اومد اونور پرچین باغ           تا بچینه برگ و بال شاخه ها

کسی از گلها نمی گیره سراغ

        بیا در سوگ دلگیر گل سرخ                 بخونیم شعری از دیوان گریه

من و تو زاده فصل خزانیم                 به تن پرورده سامان گریه

يادت هست ؟ انگار همين ديروز بود لاي كتابهايم گل هاي سرخ خانه همسايه ملايمت نگاهت را به هنگام درس يادم مي آورد .

مي گذرد اين سالها اما من كه با پاييز عاشق شدم  ، همه سال پاييز يادآور آن روزهاي زيباست .

پس از نوشتن : این مطلب را در آغازین روزهای پاییز نوشتم اما میسر نشد گذاشتنش در اینجا

دوم اینکه لطف دوستان را فراموش نمی کنم . نه اینکه نوشتنم نمی آید . نوشته ها پسندم نیست حرمت شما بالاتر است از کلمات بی محتوای من است شرمساری ام پذیرا باشید . 

دوزخی

می دانم از دوزخیانم ، پس چرا سختی فردوس به تن رنجور خود دهم ؟

نتوان دل شاد را به غم فرسودن		وقت خوش خود بسنگ محنت سودن
کس غیب چه داند که چه خواهد بودن		می باید و معشوق و به کام آسودن

آدمیان بهشت فروش یادتان باشد همراه من خمره ای از می و سازی از دف زیر کفنم بگذارید تا در سفر دوزخ از آن باده بنوشم .....

با الهام از شعر زیر :

آن دم که مــــرا مــــی زده بـر خـــاک سپــارید           زیـــــر کفنــــــم خمــــــره ای از بـــــاده گذاریـد

تــــا در سفـــــر دوزخ از ایــن بــــــاده بنوشـــم         بـــــر خــاک مـن از ساقــــه انگـــــور بکــاریــــد

آن لحظـــه کــه بـا دوزخیــــان کنـــــم مـــلاقات        یک خمـــره شـــراب ارغـــوان بــرم به سوغات

هرقدر که در خاک ننوشیدم از این باده صافی        بنشینـــــم و بــــا دوزخیـــــــان کنـــم تــــلافی

جــز ساغـــر و پیمانــــه و ساقـــی نشنـاسـم        بــر پــایـــه پیمانــه و شـادی است اســـاسـم

گر همچــو همــــای از عـطش عشق بسـوزم       از آتــــــــش دوزخ نــــهراســــــم نــــهراســـــم

آن دم که مــــرا مــــی زده بـر خـــاک سپــارید        زیـــــر کفنــــــم خمــــــره ای از بـــــاده گذاریـد

تــــا در سفـــــر دوزخ از ایــن بــــــاده بنوشـــم        بـــــر خــاک مـن از ساقــــه انگـــــور بکــاریــــد 

رباعی از خیام

شعر از همای

توبه ها را بشکنید

توبه ها را بشكنيد

توبه ها را بشکنيد توبه ها را بشکنيد
ميخانه ها را وا کنيد اي باده خواران
پيمانه را احيا کنيد اي مُل گساران
باده در ساغر کنيد توبه اي ديگر کنيد
خرقه از تن بر کنيد توبه ها را بشکنيد
توبه ها را بشكنيد                  آمد بهاران
توبه ها را بشکنيد توبه ها را بشکنيد 
                                         آمد بهاران
يادي از آئين مستاني کنيد   
                              مست پنهاني کنيد
تا سحر پيمانه گرداني کنيد   
                              مست پنهاني کنيد
روز و شب معشوقه بازيهاي عرفاني کنيد
مست پنهاني کنيد مست پنهاني کنيد
همچون خماران توبه ها را بشکنيد     
 توبه ها را بشكنيد              آمد بهاران
عاشقان غوغا کنيد بر دل شيدا کنيد
يک نفس گر مي توان ساغر زدن
پس چرا انديشه ي فردا کنيد  غصه از سر وا کنيد
پيمانه را احيا کنيد اي بيقراران
توبه ها را بشکنيد   آمد بهاران

آهنگ زيباي توبه ها را بشكنيد با صداي هماي خماري از سر پراند و نشئه اي سراسر وجود را در خود غرق نمود تا با مست شنيدار چنين كلام تا صبح با ما بماند .

روز معلم

معلم خوبم سلام

در زندگی ام هر روز ، روز توست . هر لحظه درسهایی که تو به من داده ای به کارش می برم . سپاس گویت هستم برای درسهایت . مشقم را خوب بر کاغذ نمی نوشتم چون مشق ها را بر لوح دلم حک می کردم . می دانستی بهانه می آورم اما همیشه نوازشگرم بودی . تو بودی و یادگاریهای صفحات کتابم . تو بودی و سیاه قلم های آخر کتابهایم که عکس غروبی با قایق بادبانی عشق را به اوج قله های بودن پرواز می داد .  معلم خوبم دوستت دارم . دوستت دارم و دوستت دارم .

روز معلم برهمه معلمان و به ویژه احمد ، بزرگ معلم زندگی ام مبارک .